wtorek, 30 listopada 2021

Roraty – „Rorate”

 

„W Polsce na mocy specjalnego przywileju papieskiego odprawia się w Adwencie jako pierwszą Mszę św. o Matce Bożej zwaną roratami. W czasie tej Mszy św. zapala się na ołtarzu siódmą świecę, która oznacza Matkę Bożą. Zwyczaj ten sięga początkami XVI wieku. Król Zygmunt I Stary ustanowił specjalny legat dla tzw. rorantystów, kapłanów, którzy mieli w Krakowie w czasie adwentowym odprawiać Mszę św. o Matce Bożej. Stąd zwyczaj ten rozszerzył się po całym kraju. Jest to jedna z najpiękniejszych Mszy. Jej myślą przewodnią jest: Maryja jest ową błogosławioną ziemią, zroszoną przez Ducha Św., która urodzi na Boże Narodzenie Zbawiciela”.

Na podst.: Ks. R. Tomanek „Mszał”, Katowice 1957.
Ilustr.: „Madonna del parto”, fresk Piero della Francesca (1415-1492)

poniedziałek, 29 listopada 2021

Msze św. – Adwent - kaplica św. Ojca Pio

  • 3 grudnia, piątek, św. Franciszka Ksawerego Wyznawcy, I piątek miesiąca – godz. 6:00 rano
  • 4 grudnia, sobota, św. Barbary, Dziewicy i Męczennicy - godz. 9:00; po Mszy św. katecheza dla dzieci
  • 5 grudnia, II Niedziela Adwentu – godz. 15:15; Koronka do Bożego Miłosierdzia o godz. 15:00
  • 8 grudnia, środa, Niepokalane Poczęcie NMP – godz. 19:30, Godzinki ku czci Niepokalanego Poczęcia NMP o godz. 19:00
  • 11 grudnia, sobota, św. Damazego, Papieża i Wyznawcy – godz. 9:00; po Mszy św. zbiórka ministrantów i pragnących zostać ministrantami
  • 12 grudnia, III Niedziela Adwentu – godz. 15:15; Koronka do Bożego Miłosierdzia o godz. 15:00
  • 18 grudnia, Sobota Suchych Dni Adwentu – godz. 9:00
  • 19 grudnia, IV Niedziela Adwentu – godz. 15:15; Koronka do Bożego Miłosierdzia o godz. 15:00
  • 24 grudnia, piątek, Wigilia Bożego Narodzenia – godz. 9:00

Fotorelacje

https://www.facebook.com/MszaTrydenckawBielskuBialej/photos/pcb.4881329161879106/4881317341880288 

piątek, 26 listopada 2021

Przypominamy - od niedzieli nowe miejsca celebracji

Prosimy zwrócenie uwagi na zmianę miejsc celebracji Mszy św. w tradycyjnym rycie rzymskim od najbliższej niedzieli (28 listopada). Zamiast kościoła św. Barbary (Bielsko-Biała Mikuszowice Krakowskie) celebracje odbywać się będą w kaplicy Świętego Ojca Pio (Bielsko-Biała Wapienica, ul. Zapora 100). Wracają również celebracje Mszy św. do Żywca do kościoła św. Marka, które dotychczas odbywały się w kościele Matki Bożej Królowej Świata w Bielsku-Białej Mikuszowicach Śląskich. Porządek Mszy na niedzielę:

  • Niedziela, 28 listopada – I Niedziela Adwentu, kościół św. Marka, Żywiec (ul. Sienkiewicza), godz. 11:30
  • Niedziela, 28 listopada – I Niedziela Adwentu, kaplica św. Ojca Pio, B-B Wapienica (ul. Zapora 100), godz. 15:15 (Koronka do Bożego Miłosierdzia o godz. 15:00)

czwartek, 25 listopada 2021

Dekret Biskupa Bielsko-Żywieckiego o stosowaniu liturgii rzymskiej sprzed reformy z 1970 roku w Diecezji Bielsko-Żywieckiej

Na internetowej stronie diecezji bielsko-żywieckiej opublikowany został Dekret Biskupa Bielsko-Żywieckiego Romana Pindla o celebracjach w tradycyjnym rycie rzymskim:

https://diecezja.bielsko.pl/aktualnosci/bp-roman-pindel-wydal-dekret-dotyczacy-sprawowania-liturgii-rzymskiej/ 

poniedziałek, 22 listopada 2021

Z Kalendarza Liturgicznego: Św. Jana od Krzyża, Wyznawcy i Doktora (24 listopada)

 

Jeden z największych mistyków Kościoła, pełen miłości Bożej teolog i poeta, ogłoszony przez papieża Piusa IX doktorem Kościoła. Święty Jan od Krzyża urodził się w 1542 r. w Hiszpanii. W 1563 r. wstąpił do karmelitów. Dostrzegając rozluźnienie pierwotnej reguły zakonnej, zamierzał przejść do surowego zgromadzenia kartuzów, ale odwiodła go od tego św. Teresa z Ávila. Pod jej wpływem, będąc jednocześnie kierownikiem duchowym św. Teresy, rozpoczął pracę nad reformą męskiej gałęzi zakonu karmelitańskiego. Naraziło go to na prześladowania ze strony zwierzchników, nuncjusza papieskiego i więzienie. Zamknięto św. Jana w celi bez żadnego okna. Światło przedzierało się jedynie przez otwór u samego stropu. Święty, aby brewiarz odmówić, musiał wchodzić na ławkę. Zamiast łóżka dano mu dwie gołe deski, a na przykrycie stare płaszcze. Wieczorem każdego dnia sprowadzano go do refektarza, gdzie go zakonnicy kolejno biczowali. Oskarżano go przy tym, że jest złym zakonnikiem, jakże zatem mógł się podejmować reformy zakonu. Pomimo prześladowań Święty nie zaniechał swego dzieła. Zdołał umknąć z więzienia i dotarł na kapitułę zakonną. Dzięki wstawiennictwu króla hiszpańskiego u nuncjusza, stworzono odrębną prowincję zakonną karmelitów bosych, zaprowadzając pokój. Św. Jan od Krzyża jest autorem szeregu traktatów ascetycznych i mistycznych, cechujących się wielką znajomością sekretów ludzkiej duszy.

Wg: x T. Jachimowski, Święty Jan od Krzyża, Włocławek 1929. Ilustr.: Św. Jan od Krzyża, obraz Francisco de Zurbarán (via Wikipedia, domena publiczna)

czwartek, 18 listopada 2021

Z Kalendarza Liturgicznego: Św. Elżbiety Węgierskiej, Wdowy (19 listopada)

 

Św. Elżbieta Węgierska, nazywana również Elżbietą z Turyngii, urodziła się w 1207 r. Jej ojcem był król Węgier Andrzej II, matką hrabina Gertruda z Meran, siostra św. Jadwigi Śląskiej. Zgodnie z panującym zwyczajem, ojciec postanowił, że córka zostanie żoną władcy Turyngii. Landgraf, czyli hrabia tego regionu w środkowych Niemczech był jednym z najbogatszych i najbardziej wpływowych władców w Europie początków XIII w. Czteroletnia Elżbieta oddana została na dwór w Turyngii i zaręczona z Ludwikiem IV, późniejszym landgrafem Turyngii. Wychowywała się wraz z nim na zamku Wartburg. Narzeczonych połączyła szczera miłość, oparta na wierze i pragnieniu pełnienia woli Bożej.
Po śmierci ojca, Ludwik zaczął panować w Turyngii. Elżbieta dostrzegała sprzeczności między wyznawaną wiarą i praktyką chrześcijańską. Pewnego razu, wchodząc do kościoła w święto Wniebowzięcia, zdjęła koronę, położyła ją przed krzyżem i położyła się na ziemi, zasłoniwszy twarz. Skarcona za ten gest, odpowiedziała: „Jak ja, nędzne stworzenie, mogę chodzić w koronie symbolizującej ziemską godność, kiedy patrzę na mojego Króla Jezusa Chrystusa w koronie cierniowej?” Tak, jak odnosiła się do Boga, odnosiła się też do poddanych. Nie spożywała pokarmów, zanim się nie upewniła, że pochodzą z prawowitych dóbr męża. Nie dotykała dóbr zdobytych w sposób bezprawny i zabiegała o to, by osoby, które doznały przemocy, otrzymały zadośćuczynienie. Przykładnie praktykowała miłosierdzie: dawała jeść i pić pukającym do jej drzwi, odziewała ich, spłacała długi, opiekowała się chorymi i grzebała zmarłych. Doniesiono o tym mężowi, który jednak odpowiedział oskarżycielom: „Dopóki nie sprzeda mi zamku, będę z tego zadowolony!” Młoda para znalazła wsparcie duchowe u franciszkanów, od których usłyszała historię nawrócenia św. Franciszka z Asyżu. Od tego momentu jeszcze bardziej starała się naśladować Chrystusa, obecnego w ubogich.
W 1227 r. Ludwik przyłączył się do wyprawy krzyżowej. Oddziały wojska zostały zdziesiątkowane przez febrę, również Ludwik zachorował i umarł w wieku 27 lat, zanim zdążył wypłynąć do Palestyny. Elżbieta została wdową mając 20 lat. Czekała ją jednak jeszcze jedna próba. Jej szwagier ogłosił się spadkobiercą Ludwika. Młoda wdowa z trojgiem dzieci została wypędzona z zamku Wartburg. Ostatnie lata życia Elżbieta spędziła w szpitalu, który założyła; usługiwała w nim chorym i czuwała przy konających. Brała zawsze na siebie najniższe posługi i najbardziej nieprzyjemne prace. Razem ze swoimi przyjaciółkami, noszącymi szare habity, stworzyła wspólnotę zakonną. Zmarła 17 listopada 1231 r. Świadectwa o jej świętości były tak liczne i przekonujące, że cztery lata później papież Grzegorz IX kanonizował Elżbietę. Jest patronką Węgier, Niemiec, III Zakonu Św. Franciszka i zgromadzenia sióstr elżbietanek. W ikonografii św. Elżbieta przedstawiana jest w stroju królewskim albo z naręczem róż w fartuchu. Piękna legenda opowiada, iż kiedy pewnego razu Elżbieta szła drogą z fartuchem pełnym chleba dla ubogich, spotkała małżonka, który ją zapytał, co niesie. Otworzyła wówczas fartuch, a w nim zamiast chleba znajdowały się róże, mimo że była to zima.

Tekst na podst. przemówienia papieża Benedykta XVI z audiencji generalnej 20 października 2010 r.