Blog wiernych związanych i odkrywających bogactwo liturgii w nadzwyczajnej formie rytu rzymskiego.

wtorek, 31 stycznia 2012

Msze w lutym


Msze Święte w lutym w kościele Narodzenia NMP w Bielsku-Białej Lipnik przy ul. Ks. Brzóski 3.

·        2 luty (czwartek) – godz. 19.15 (Oczyszczenie Najświętszej Maryi Panny)
·        5 luty (niedziela) – godz. 15.15 (Niedziela Siedemdziesiątnicy)
·        12 luty (niedziela) – godz. 15.15 (Niedziela Sześćdziesiątnicy)
·        14 luty (wtorek) – godz. 19.15 (św. Walentego)
·        19 luty (niedziela) – godz. 15.15 (Niedziela Pięćdziesiątnicy)
·        22 luty (środa) – godz. 19.15 (Środa Popielcowa)
·        26 luty (niedziela) – godz. 15.15 (I Niedziela Wielkiego Postu)

niedziela, 29 stycznia 2012

Ogłoszenia - Niedziela 29 stycznia 2012

Najbliższe Msze Święte zostaną odprawione w czwartek o godz. 19:15 (poświęcenie gromnic, procesja i Msza) oraz w niedzielę o 15:15. Przed Mszą niedzielną, o godz. 15:00 Koronka do Bożego Miłosierdzia.

Zachęcamy do zapoznania się z ogłoszeniami.

niedziela, 22 stycznia 2012

Ogłoszenia - Niedziela 22 stycznia 2012

Najbliższa Msza Święta będzie odprawiona w niedzielę o 15:15. Przed Mszą, o 15:00 Koronka do Bożego Miłosierdzia.

Zachęcamy do zapoznania się z pozostałymi ogłoszeniami.

wtorek, 17 stycznia 2012

Fragment wykładu ks. Grzegorza Klai o Mszy "trydenckiej" z dnia 11 I 2012

Bielskie wykłady o Mszy Świętej (5)
Fragment wykładu: Coś dla architektów i nie tylko – o symbolicznym znaczeniu kościoła i
 jego  części

Nie potrzeba wielkiej spostrzegawczości, aby zauważyć, że tradycyjny kościół zasadniczo składa się z dwóch części (często z trzech). Na zewnątrz widzimy dwa połączone ze sobą budynki. Jeden jest większy, a drugi, z reguły zlokalizowany od wschodniej strony, mniejszy.

                                                   (Rotunda św. Mikołaja w Cieszynie)

Nawet jeśli w zewnętrznym oglądzie budynku kościelnego ten podział nie jest wyraźny, to wewnątrz podział ten jest natychmiastowo zauważalny. Większa przestrzeń jest budowana na planie podłużnym lub centralnym, natomiast druga mniejsza, jest utworzona w formie prostokątnej lub półkola. Co ciekawe, ta dwuprzestrzenność  jest również normą realizowaną we wszystkich kościołach Tradycji Wschodniej. Odnajdujemy ją zatem zarówno w najmniejszych kościołkach, kaplicach jak i wielkich bazylikach, katedrach a także ogromnych kościołach klasztornych Tradycji Zachodniej. Dostrzegamy ją również w różnego rodzaju budowlach służących liturgii Tradycji Wschodnich  np. w drewnianych cerkwiach południowo-wschodniej Polski oraz w starożytnych budowlach dla liturgii koptyjskiej w Egipcie czy bizantyjskiej w Grecji. Struktura ta, przedstawiająca z jednej strony dwie niezależne przestrzenie z drugiej spójnie ze sobą zespolone obszary, realizowana była w ciągu wieków niezależnie od zmieniających się architektonicznych stylów i upodobań. Był to trwały komponent kościoła mimo ciągłych dokonujących się zmian na polu artystycznej wrażliwości. Może to budzić uzasadnione zdziwienie. Zasadniczo mniejszą przestrzeń, w której wznoszono ołtarz, nazywamy prezbiterium, większą - dla wiernych - nawą. Obawiam się, że tak przyzwyczailiśmy się do tego podziału, iż umyka on naszej ciekawości. Zwracając niekiedy uwagę na detale, ornamenty czy wystrój kościoła nie odczytujemy jego strukturalnej symboliki.  

    
 (Bazylika w San Angelo in Formis, nawa i prezbiterium; malowidła muszli apsydy w prezbiterium)

Prezbiterium spełniało w ciągu wieków nie tyle funkcjonalne zadania (użyteczne urządzenie przestrzeni dla sprawowania Mszy, wygodne dla posługi duchowieństwa i ministrantów) co głównie symboliczne. Prezbiterium było w istocie sanktuarium czyli przestrzenią najświętszą. Przestrzenią obecności Boga. Sanktuarium, w którym znajdował się ołtarz, relikwie, święte wizerunki czytelnie wskazywało, że przestrzeń ta jest wyjątkowa, mówi o nadprzyrodzonym  świecie. Prezbiterium – sanktuarium to obszar chwały, nieba, symboliczny obraz Królestwa Niebieskiego. Malowidła za ołtarzem czy nadstawa ołtarzowa ze świętymi obrazami pełniła funkcje obrazującą bramę prowadzącą do nieba. 
Większa przestrzeń kościoła – nawa – swój symboliczny walor czerpie z relacji do prezbiterium. Jest skierowana ku niemu. Stąd można ją określić jako symboliczny obraz ziemi, naszej rzeczywistości. Tak jak my ziemscy pielgrzymi wędrujemy ku wieczności, tak nawa – obraz ziemi – kieruje się ku sanktuarium, obrazowi nieba. Granica między nawą a sanktuarium to symboliczna granica pomiędzy obrazem ziemi a nieba.
Symboliczna struktura nawy i prezbiterium nie zamyka się w prostym obrazie ziemi i nieba. Rozbudowuje się ona. Jak nawa wychyla się ku sanktuarium, tak samo ono wskazuje jeszcze dalej, wyżej, znów ku niebu. Ściana wschodnia prezbiterium zaopatrzona w ołtarz i święte wizerunki  znajdujące się nad nim pełni funkcję bramy – okna ku  nadprzyrodzonej rzeczywistości, ku Królestwu Niebieskiemu. Staje się symboliczną stroną Boga.

W skrócie można podsumować, że prezbiterium w symbolicznym przesłaniu jest obrazem rzeczywistości niebiańskiej, wrotami, przez którą w nasz ludzki obszar wkraczania Królestwo niebieskie lub dzięki której, my przechodzimy aby wejść w przestrzeń zbawienia, wieczności. Jest symbolicznym obrazem Boga, Jego Królestwa i obecności. W istocie prezbiterium jest szczególnym zobrazowaniem przyszłej, niebiańskiej pełni, której zadatek otrzymujemy podczas celebracji Najświętszej Ofiary.

Ks. Grzegorz Klaja

niedziela, 15 stycznia 2012

Ogłoszenia - Niedziela 15 stycznia 2012

Najbliższe Msze Święte w sobotę o 11:00 i niedzielę o 15:15. Przed Mszą niedzielną o godz. 15:00 odbędzie się Koronka do Bożego Miłosierdzia.
 
Po Mszy sobotniej spotkanie ministrantów.

Zachęcamy do zapoznania się z pozostałymi ogłoszeniami

środa, 11 stycznia 2012

Fragment wykladu ks. Grzegorza Klai o Mszy "trydenckiej" z dnia 4 I 2012

Bielskie wykłady o Mszy Świętej (4)
Fragment wykładu: Czy ksiądz się obraził? – o Mszy „tyłem do ludzi”

Dziś w świadomości wiernych jest coraz bardziej oczywistym, że celebracja Mszy Św. , jak się niekiedy mówi, tyłem do ludzi, która była praktykowana w Kościele Zachodnim przez wiele wieków i do dnia dzisiejszego jest powszechną praktyką wszystkich Kościołów Wschodnich, nie jest w żadnym wypadku formą lekceważenia wiernych, czy nie docenienia zgromadzenia.  Nie jest również modlitwą do ściany. Chodzi o coś diametralnie innego. Sprawą zupełnie nie ważną jest to czy ksiądz stoi plecami do ludzi, lecz istotnym jest to, aby kapłan jak i wierni wspólnie kierowali  modlitwy mszalne w stroną oznaczającą symbolicznie Boga. Ważne staje się więc wspólne obranie kierunku modlitw.
Zwyczaj ten nie zrodził się z ideowej próżni, ani nie był dziełem przypadku. Z jednej strony zrodził  się ze starożytnej tradycji orientowania modlitwy (łac. oriens – wschód, wschodzące słońce), z drugiej odpowiadał bogactwu teologicznej treści Mszy. Wspólne ukierunkowanie modlitw podczas sprawowania Najświętszej Ofiary, którego jesteśmy zawsze świadkami podczas jej celebracji w starszej formie Mszy  pozostaje w żywej tradycji orientowania (uwschodnienia) jej celebracji.
Według św. Bazylego Wielkiego obrzęd orientowania modlitw należy do niepisanych tradycji Kościoła (Traktat o Duchu Świętym). Wschodzące słońce symbolizuje samego Pana Jezusa Chrystusa, który zmartwychwstał i królujący zasiadł po prawicy Ojca i przyjdzie sądzić żywych i umarłych. Oznacza więc zwycięskiego Pana. Tak np. św. Augustyn pisze w Kazaniu do Księgi Sędziów: „Każdy, kto w jakikolwiek sposób przyjmuje na siebie imię Chrystusa, staje się ‘synem Wschodu’. Tak bowiem napisano o Chrystusie: ‘Oto Mąż, a imię Jego – Wschód’”. Orygenes zaś pisze: Zmiłowanie bowiem przychodzi od wschodu. Stamtąd bowiem pochodzi Mąż, któremu na imię Wschodzące Słońce i który stał się Pośrednikiem między Bogiem a ludźmi. Fakt ten  jest dla Ciebie wezwaniem, byś zawsze spoglądał na wschód, skąd wschodzi dla ciebie Słońce sprawiedliwości, gdzie zawsze rodzi się dla ciebie światło, abyś nigdy nie chodził w mroku i aby dzień ostateczny nie zaskoczył cię wśród ciemności”. Wschodnia strona świata oznacza również Królestwo niebieskiego, jak i Boga.
Orientujemy więc celebracje Najświętszej Ofiary czy to dosłownie czy to umownie przez wspólne ukierunkowanie modlitw ponieważ we Mszy zwracamy się do Pana, który przychodzi w darze Eucharystii jak i w niej realizowana jest nadzieja i oczekiwanie Jego ostatecznego przyjścia. We Mszy Świętej otrzymujemy zadatek przyszłej chwały, partycypujemy w Królestwie niebieskim.  Orientujemy modlitwy mszalne bo po prostu zwracamy się w kierunku symbolicznego oznaczenia Boga, bo Ofiarę składamy na ołtarzu przed symboliczną stroną  Boga.





Powyższa rycina ze mszału z początku XX w. będąca zapewne kopią starszego rysunku w jasny i obrazowy sposób wyjaśnia istotę orientowania celebracji Mszy. Kapłan stoi przodem do krucyfiksu oraz wschodzącego słońca, oznaczającego w tym ujęciu Chrystusa Pana jak i Królestwo niebieskie. Potwierdza to zilustrowane działanie aniołów. Podczas składania Najświętszej Ofiary przeprowadzają oni dusze zmarłych z czyśćca do słońca – Królestwa niebieskiego.

Ks. Grzegorz Klaja

niedziela, 8 stycznia 2012

Ogłoszenia - 8 stycznia 2012

Najbliższa Msza Święta będzie odprawiona w przyszłą niedzielę o godz. 15:15. Przed Mszą, o godz. 15:00 Koronka do Bożego Miłosierdzia.

Zachęcamy do zapoznania się z ogłoszeniami.

niedziela, 1 stycznia 2012

Ogłoszenia - 1 stycznia 2012


Z okazji Nowego Roku składamy wszystkim wiernym środowiska wiernych Tradycji Łacińskiej w diecezji bielsko-żywieckiej obfitości łask i Bożego błogosławieństwa na Rok Pański 2012. 

Zachęcamy do zapoznania się z ogłoszeniami.